Sinds kort zit ik op pianoles. Ik heb jarenlang viool en\nklarinet gespeeld en ook een aantal jaar zangles gehad. Nu wil ik de droom om\nmezelf met piano te kunnen begeleiden bij het zingen gaan waarmaken. <\/p>\n\n\n\n
Omdat ik al muzikaal geschoold ben, ging de start lekker\nsnel. Zo speelde ik al na de tweede les jingle bells met twee handen (en kon\ndaar ook bij zingen). Toen kwamen de akkoorden. Ineens realiseerde ik me dat\nviool, klarinet en zang nogal \u00e9\u00e9ndimensionaal zijn. En een piano dus niet.<\/p>\n\n\n\n
Mijn hersenen draaiden op volle toeren. Noten lezen voor de\nrechterhand, akkoorden lezen voor de linkerhand: dat zijn dus niet zomaar twee\ndimensies (linkerhand en rechterhand), maar al snel vier omdat een akkoord vaak\nuit drie noten bestaat. Hoe harder mijn hersenen kraken, hoe slechter het\nspelen gaat. De patronen moeten weer worden ingesleten, zodat ik gedachteloos\nkan spelen. En weer tijd heb om dynamiek in mijn spel te brengen.<\/p>\n\n\n\n
Tot mijn eigen verrassing heb ik de wilskracht en discipline\nom vrijwel dagelijks even achter de piano te gaan zitten om te oefenen. Ik moet\nlachen als ik weer eens over mijn eigen vingers struikel en heb er lol in om te\nmerken dat mijn pianospel elke dag een beetje beter wordt. Ik vroeg me af hoe\nhet komt dat ik zoveel minder frustratie voel dan toen ik jonger was en tegen\neen moeilijk muziekstuk aanliep.<\/p>\n\n\n\n
Hoewel ik geen concertpianist hoef te worden, heb ik nog een\nstevige portie ambitie: ik wil dit kunnen. Maar waar ik als tiener vond dat het\ndan ook meteen morgen perfect moest zijn, heb ik nu minder haast. Of meer\ngeduld, het is maar hoe je het bekijkt. Toen vond ik het na \u00e9\u00e9n keertje los\noefenen van een lastige maat wel genoeg en ging meteen weer verder met het\ngehele stuk. Als ik dan vervolgens nogmaals over dezelfde maat struikelde,\nkostte het zoveel moeite om door te zetten dat ik het soms maar liever opgaf.\nEn juist daar zit het verschil.<\/p>\n\n\n\n
Ik weet dat ik door oefenen mezelf kan verbeteren. Door die\nene moeilijke maat eindeloos te herhalen, waarbij ik eindeloos minus \u00e9\u00e9n keer\ndezelfde fout herhaal, kom ik toch op het punt dat de fout \u201cineens\u201d blijkt te\nzijn verdwenen. Door ervaringen uit het verleden heb ik nu het vertrouwen dat\nhet me gaat lukken. Ook als het wat langer duurt.<\/p>\n\n\n\n
Tijdens de lessen bespreek ik de struikelblokken. Ik vertel wat ik heb gedaan om de moeilijke\ndelen onder de knie te krijgen en hoe dat toch niet altijd lukt. Mijn\npianolerares komt met suggesties en idee\u00ebn om het eens op een andere manier te\noefenen. En zo heb ik een groeiend repertoire aan methoden om mezelf een lastig\nmuziekstuk eigen te maken.<\/p>\n\n\n\n
Hoe mooi zou het zijn als je deze vaardigheden altijd paraat\nhebt. Intrinsieke motivatie hebben en er tegelijkertijd niet zo zwaar aan\ntillen als het niet in \u00e9\u00e9n keer lukt. Geduld en vertrouwen hebben dat als het\ndie eerste keer niet lukt, het de volgende keer beter zal gaan of anders die\nkeer daarna wel. Moet je eerst jaren frustratie, onzekerheid en opgeven\ndoorstaan om dat geduld te kweken?<\/p>\n\n\n\n
Ik heb helaas geen geheim recept dat je stap-voor-stap kunt\nvolgen om na een half uurtje bakken als zelfverzekerd en geduldig mens uit de\noven te komen. Wel ken ik een aantal belangrijke ingredi\u00ebnten: oefenen, delen\nen vieren. Door te oefenen met het maken van fouten, raak je eraan gewend dat\nde wereld niet meteen vergaat ten gevolge van zo\u2019n fout. Ervaringen met elkaar\ndelen werkt inspirerend; door te horen van anderen wat wel en niet werkt kom je\nop nieuwe idee\u00ebn. En het helpt je om de les onder de fout te herkennen. <\/p>\n\n\n\n
Alle geslaagde en minder geslaagde pogingen leiden tot vooruitgang.\nDie zie je niet altijd meteen; soms is het nodig om even stil te staan en terug\nte kijken naar waar je vandaan komt. Zodat je kunt zien wat je met je moed om\nfouten te maken, je zelfvertrouwen en je\ndoorzettingsvermogen hebt bereikt. En op zijn tijd een feestje kunt vieren. Bijvoorbeeld\ndoor een concertje te geven aan je huisgenoten (die al dagen zijn geteisterd\ndoor het steeds weer herhalen van dat ene kleine stukje) en vol trots het\napplaus in ontvangst te nemen. Ook als het stuk niet helemaal foutloos was.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Als tiener bestormde ik de wereld. Dat moest nu meteen gebeuren dus ik had geen tijd voor het maken van fouten. Nu weet ik beter, maar is er echt meer dan 25 jaar voor nodig om dat te leren? <\/p>","protected":false},"author":2,"featured_media":868,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[9,8,13],"yoast_head":"\n