Ik probeer mijn kinderen de waarden die ik belangrijk vind\nvoor te leven. Dus als ze bij de slager een stukje worst kregen, of bij de\nbakker een halve krentenbol, dan zei ik \u201cdank je wel\u201d. En na verloop van tijd\ngingen ze dat ook zelf zeggen. Soms spontaan, soms nadat ik ze had verteld dat\nals je iets krijgt en daar blij mee bent, je dat niet alleen kunt laten blijken\ndoor een blij gezicht, maar ook door dank je wel te zeggen.<\/p>\n\n\n\n
Er zijn momenten dat ze iets niet zo goed durven. Bijvoorbeeld aan de juf vragen of ze alsjeblieft een ander boek mogen lezen omdat ze het boek dat ze hadden gekozen toch echt heel stom blijken te vinden. Of de eerste keer naar een proefles voor een nieuwe sport. Er zijn allerlei redenen te bedenken om die proefles toch maar niet te doen . Met als belangrijkste argument dat deze sport waarschijnlijk toch niet zo leuk zal zijn.<\/p>\n\n\n\n
Een tijdje geleden werd ik uitgenodigd voor een leuke netwerkbijeenkomst.\nIk meldde me enthousiast aan. Maar toen de datum van de bijeenkomst dichterbij\nkwam, kwamen er allerlei redenen bij me op die me vertelden dat het helemaal\ngeen goed idee was om erheen te gaan. Eigenlijk had ik geen tijd, het programma\nwas ook niet zo interessant en het was ook nog eens een heel eind rijden. <\/p>\n\n\n\n
Ineens besefte ik dat precies aan het doen was wat ik\nprobeer mijn kinderen \u201caf te leren\u201d. En ik bedacht me dat als ik van hen vraag\nom toch over al die drempels heen te stappen, ik dat zelf moet voorleven. Dus\ntijdens het avondeten vertelde ik dat ik later die week een bijeenkomst had.\nDie hartstikke leuk en nuttig is en waar ik dus heel graag heen wilde, maar\nwaar ik tegelijkertijd een beetje tegenop zag. Omdat ik er niemand kende en\nvreesde dat ik in mijn eentje in een hoekje zou staan. En dat ik allerlei\nredenen aan het bedenken was om er toch maar niet heen te gaan.<\/p>\n\n\n\n
Ik vroeg aan hen of ze me wilden helpen. Als ik met een\nreden zou komen waardoor ik niet naar de bijeenkomst zou kunnen, zouden zij me\ndan willen vragen of dat misschien een smoesje was? En me willen vertellen dat\nhet spannend is, maar dat ik er graag heen wilde omdat het me nieuwe vrienden\nop kan leveren? <\/p>\n\n\n\n
Het interessante is dat ik vanaf dat moment bij elke keer\ndat ik een goede reden had om niet te gaan, zelf al dacht: dat is dus een\nsmoesje! Ik deelde de smoesjes met mijn\nkinderen en ze beaamden elke keer: maar je gaat er toch heen, h\u00e8 mama, want het\nis leuk en nuttig en je wilt er heel graag heen. <\/p>\n\n\n\n
Dus ging ik naar de netwerkbijeenkomst, met een gespannen\ngevoel in mijn buik. En het was leuk en nuttig. Maar bovenal was het een\noverwinning op mezelf. En ik weet nu dat het helpt om de onzekerheden en\nbelemmeringen die ik voel te bespreken. Zodat ik ze kan benoemen voor wat ze\nzijn: smoesjes. En smoesjes wegen minder zwaar dan mijn doelen en ambities. <\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Betrap jij jezelf er ook wel eens op dat je een smoesje hebt verzonnen om iets wat je spannend vindt uit de weg te gaan? En mis je daardoor soms iets dat eigenlijk heel erg leuk had kunnen zijn?<\/p>","protected":false},"author":2,"featured_media":887,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[8,10,13],"yoast_head":"\n